Wielkie Bulwary, ciąg szerokich arterii w północnej części miasta, poprowadzonych głównie w czasach prefekta Haussmanna. Mówiąc o W.B. przeważnie ma się na myśli bulwary ciągnące się na długości ok. 3 km od Placu Republiki do Madeleine: Bd. St. Martin – Bd. St.Denis – Bd. de Bonne Nouvelle – Bd. Poissonière – Bd. Montmartre – Bd. des Italiens – Bd. des Capucines – Bd. de la Madeleine. Niekiedy “przedłuża się” W. B. o półtora km aż do placu Bastylii, włączając w ich ciąg Bd. du Temple, Bd. des Filles du Calvaire i Bd Beaumarchais. Istniały już od XVII w,, w miejscu dawniejszych obwarowań miejskich, wybudowanych na odcinku od Bastylii do Bramy St. Denis w XIV w., przez Karola V, a między Bramą St.Denis a Madeleine w czasach Karola IX i Ludwika XIII, czyli na przełomie XVI i XVII w. Obwarowania rozebrano na polecenie Ludwika XIV z końcem XVII w, tworząc tu szerokie ulice, nazwane bulwarami od holenderskiego słowa bolwerk – mur obronny. Jezdnia została wybrukowana w 1778 r., w początkach XIX w. wprowadzono oświetlenie gazowe, pierwszy omnibus zaczął kursować na trasie między Madeleine a Bastylią 30 stycznia 1828 r. Bulwary – zwłaszcza w części środkowej – jako miejsce przechadzek stały się popularne w czasach I Cesarstwa i Restauracji. Wtedy to zaczęto zabudowywać obrzeża bulwarów kawiarniami i teatrzykami o niezbyt ambitnym repertuarze (“teatry bulwarowe”). W okresie wielkiej przebudowy podjętej przez Haussmanna w 1853 r. W.B. znacznie poszerzono, a większość z nich zabudowano mniej więcej w jednolitym stylu: domy z wysokimi oknami, stromy dach z mansardami, balkony chronione kutymi, metalowymi balustradami, najwyższe piętra cofnięte w stosunku do fasady. Chodniki są szerokie, obsadzone drzewami. Poza wymienionym ciągiem W.B. niemniej znane są prawobrzeżne bulwary Haussmanna, Magenta, Malesherbes, Sébastopol, Clichy, Rochechouart, oraz bulwary lewobrzeżne: Saint Germain, Saint Michel, Montparnasse, Raspail, Garibaldi, Pasteur.